آوای زمین

ایذیدور خاراکسی جغرافیا نویس یونانی برای اولین بار در سال 37 میلادی از کنگاور عبور کرد. وی از این شهر با نام کنکوبار یاد کرد. خاراکسی از وجود معبدی برای نیایش الهه آرتیمیس در این شهر خبر داد. این در حالی است که در دوران اسلامی مورخان و جغرافیا نگاران عرب و ایرانی از کنگاور سخن گفته اند و برخی آن را کنکور نامیده اند و برخی دیگر از آن با نام کنگوار یاد کرده اند. مردم کنگاور بیشتر از اقوام کرد و لر هستند. این در حالی است که در دهکده فش عده کمی ارمنی هم ساکن اند. با این حال شواهدی در مورد سکونت یهودیان در زمان های دور در کنگاور نیز وجود دارد.
زبان مردم کنگاور ترکیبی از کردی و لری و ترکی و فارسی است. اهالی کنگاور مردمانی هنرمندند. از جمله هنرهای دستی آنها می توان به منبت کاری به معنای کنده کاری روی چوب، ساز سازی مخصوصا تنبور سازی (زهی که دارای چهل پرده است و بر خلاف سه تار و تار با پنجه نواخته می شود) و ساخت تار و سه تار و نیز قالی بافی اشاره کرد.

شهر کنگاور از استان کرمانشاه شهری است که قدمت آن به دوره ساسانیان می ‌رسد در نتیجه یکی از شهرهای قدیمی ایران به شمار می رود. بعد از شکست ایران از اعراب، عرب ‌ها نام کنگاور را قصرالصوص نامیدند. کنگاور به دلیل فاصله کمی که تا معبد باستانی آناهیتا دارد، همواره در طول تاریخ از اهمیت ویژه ‌ای برخوردار بوده است. شهر کنگاور تا زمان ساسانیان شهری کاملا آباد بود، اما پس از حمله عرب‌ ها ویران شد. در حال حاضر نیز آثار خرابی در قلعه سنگی معبد آناهیتا در محله گچ کن این شهر به چشم می خورد.
خسرو پرویز پادشاه معروف ایران، در این شهر، بنای ستون داری از گچ و آجر ساخته است که همواره پا بر جاست. شهر کنگاور به دلیل وجود بقایای کاخ یا معبد آناهیتا شهرت ملی و جهانی دارد و همواره گردشگران از سطح ایران و حتی جهان برای دیدن از آن راهی این شهر می شوند.
شهرستان کنگاور با وسعتی حدود 884000 مترمربع در شرق استان کرمانشاه قرار دارد. ارتفاع متوسط آن از سطح دریا حدود 1200 متر است. شهرستان کنگاور از شمال به اسدآباد همدان، از جنوب به نهاوند، از مغرب به صحنه و هرسین و از مشرق به تویسرکان محدود می شود که همگی از جمله شهرهای استان کرمانشاه هستند